• Siyah Instagram Simge
  • Black Twitter Icon
  • Siyah Facebook Simge

Copyright © Killjoy 2017. All rights reserved.

T H E H O A R D E R

Anılar geçmişi unutmak içindir. 

Hatırladığımız her bir “anı” unuttuğumuz “an”ları da hatırlatır. Hafıza, belleği unutturmak, belleğin bellek olmasını engellemek için çalışır. Bu döngü içinde ise “an” istemsizce akışkandır. “Anı” ise kasten seçilmiş parçaların, unutulmak istenenlerin eleğinden arta kalandır. İşte bu yüzden unuttuğumuzu bilerek, unutmanın bilincinde yaşamak anılar üzerinde kurduğumuz hegemonik ilişkiyi açıklar. Çünkü unutmak ve hatırlamak hayatla ilişkide olmaktır. Tüm bu çelişki içinde beden unutmanın ve hatırlamanın mekânı haline gelir. 

Peki, bu öyküde “anı” ile kurduğumuz baskıcı ilişkinin yükü ağır geldiğinde nereye kaçarız? 

 

 

Yer olmayan bir dünyada özne, kendi imgesinde, anıda ve anıyı hatırladığı anlarda yatacak bir yer arar; kendine tanıklık, hafızasına ve belleğine şahitlik eder, “oradaydım demekle kalmaz, bana inanın der”. Israrla yer arama fikri ise imajı oluşturan ve ona bakan için huzursuzluğu yeniden ve yeniden üretir. Böylece ruh ve beden ikiliği gereksizleşir. Form yok olur, sadece içkinlik aranır.

BURAK KAÇI

USING MEMORIES TO OBLITERATE THE PAST

 

Despite focusing on ‘memory and moment,' this narrative also embraces the interaction between the terms; ‘memory-retention’ and ‘nihility — fluidity’. It clarifies that remembering and forgetting interrelates us with life. That is why living with the consciousness of forgetting explains the hegemonic relation constructed on memory. Then it asks; where we escape in this mnemonic-narrative, if the charge of hegemony is too much? Can we cure the oppression of remembering via forgetting? If the memories are for forgetting past, can we find any place that memories are hidden? Where the forgotten one is hidden?
Within this contradiction, body becomes the space of forgetting and remembering, individual and social memories engage. Now we have a secure space: dawn of soul and the anxiety of existence: the flesh! Still the flesh can’t bear the anxiety of existence as the ‘moment and memory’ become neutral via collision of individual and social memory. Soul and flesh are amphibious and the ‘value’ becomes unmeasurable from now on. The more nihility gazes the cycle of memory, the more it becomes an actor as a nihilist. Finally, volition matters. Need for volition interacts with the dwelling within the narrative. Same as the actor (on the photos) looking for a secure space for himself and trying to incarcerate his memories to get rid of!
So the actor in the world of no-where, seeks for his own image and memory to testify himself, bear the witness of own memory to say: ‘I was there, believe me!’ (Ricoeur,2012). Finally, the idea of seeking secure space for ‘memory and moment’ reproduce anxiety for both producer and the spectator.
Duality of fettle is deleted now. Form is disappeared. Narrative asks for immanence, no memory else!

PHOTOGRAPHY AND CREATIVE DIRECTION BY BURAK KAÇI

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now